Materiały powiązane z hasłem: Węgorz

WĘGORZ

Węgorz

Węgorz (Anguilla anguilla) jest jedynym przedstawicielem tej rodziny żyjącym w naszych wodach. Przed wielu laty znakomity ichtiolog profesor Franciszek Staff pisał: „historia naturalna węgorza osnuta jest mgłą tajemnicy, zaprzątając od dwóch i pół tysiąca lat umysły badaczy…”. Dziś węgorz wciąż pozostaje jednym z najbardziej tajemniczych gatunków. Jest gatunkiem katadromicznym, czyli żyjącym w wodach śródlądowych, a na rozród wędrującym do morza. W jeziorach i rzekach żyją głównie samice. Samce przebywają w wodach przybrzeżnych, zalewach i jeziorach przymorskich. W wodach śródlądowych węgorz wybiera wody ciepłe, stojące lub powoli płynące. Przebywa wśród roślinności wodnej lub zagrzebuje się w mule. W polskich warunkach w wodach śródlądowych węgorz przebywa najczęściej 8–10 lat. Od dawna znany był regularny spływ dorosłych węgorzy do morza. Dopiero w 1923 roku stwierdzono, że węgorze rozradzają się w pobliżu Morza Sargassowego. Tarło odbywają na bardzo dużej głębokości, a świeżo wylęgnięte larwy rozpoczynają wędrówkę niesione Prądem Zatokowym ku wybrzeżom Afryki i Europy. W trakcie trwającej trzy – cztery lata wędrówki larwy węgorza rosną i przechodzą przeobrażenie. Początkowo larwy zwane leptocephalus mają kilka milimetrów długości, są bezbarwne i przypominają liść wierzby. Przy brzegach Europy przechodzą metamorfozę. Z płaskich zmieniają kształt na owalne,
a wędrując dalej stają się coraz ciemniejsze. Do wybrzeży Europy Zachodniej węgorz dociera w bardzo dużych ilościach w formie narybku szklistego. Natomiast do Bałtyku węgorze wpływają już po przeobrażeniu – są pigmentowane i mają 15–20 cm długości. W ostatnich kilkunastu latach liczebność węgorzy drastycznie zmalała. Z gatunku pospolitego stał się zagrożonym wyginięciem. W wodach śródlądowych Polski nie obserwuje się wędrówki wstępującej węgorza od wielu lat. Osobniki żyjące w naszych jeziorach i rzekach pochodzą wyłącznie z zarybień.

Węgorz zaliczany jest do gatunków wszystkożernych. W diecie mniejszych węgorzy przeważają organizmy bentosowe, m.in. larwy owadów, ślimaki i skorupiaki. Wraz ze wzrostem coraz większą rolę odgrywają raki i ryby, najczęściej płoć, okoń i ukleja. Ikra ryb spotykana jest często w diecie węgorzy w okresie rozrodu gatunków wiosennego tarła, m.in. płoci, uklei, lina i sandacza. Węgorz jest gatunkiem ciepłolubnym. W naszym kraju żerowanie rozpoczyna w temperaturze 8–10°C. Samce węgorza rosną wolniej i osiągają średnio 40 cm długości i 200 g masy ciała, a samice często dorastają do 100 cm długości i 1500 g. Rekordowy węgorz ważył 6,6 kg. Po kilku, a częściej kilkunastu latach węgorze rozpoczynają wędrówkę do Morza Sargassowego. Instynkt prowadzi je poprzez wszelkie przeszkody. Niestety wiele węgorzy ginie w trakcie pokonywania elektrowni wodnych.

dr Andrzej Kapusta

Zdjęcia powiązane z hasłem: Węgorz

Brak zdjęć powiązanych z tym hasłem.