Materiały powiązane z hasłem: Troć wędrowna

TROĆ WĘDROWNA

Troć wędrowna

Troć wędrowna jest jedną z trzech form ekologicznych gatunku troć (Salmo trutta). Nazwa gatunkowa troci wędrownej wskazuje, że jeden z elementów cyklu życiowego związany jest z wędrówkami. Trocie wędrowne, podobnie jak inne formy gatunku Salmo trutta, na świat przychodzą w potokach i rzekach o chłodnej wodzie, dnie kamienistym lub żwirowatym. W rzece spędzają od jednego do kilku lat, przechodzą przeobrażenie (smoltyfikację), a następnie migrują do morza, gdzie pozostają do osiągnięcia dojrzałości płciowej i migracji tarłowej do rzeki. Okres życia w wodach słonych lub słonawych może wynosić od pół roku do kilku lat, najczęściej 2–3 lata. W wodach morskich intensywnie żerują i szybko rosną, a w odpowiednim czasie wracają na tarło do „rodzimych” rzek. Troć wędrowna naturalnie występuje w rzekach i wodach morskich wschodniej części północnego Atlantyku oraz zlewniach mórz: Północnego, Bałtyckiego i Białego. W zlewni Morza Bałtyckiego liczbę populacji ocenia się na około 600. Troć wędrowna odbywa tarło w 25 polskich rzekach. Okres rozrodu rozpoczyna się pod koniec września i trwa do początku stycznia.

Wylęgające się z ikry larwy zaopatrzone w woreczek żółtkowy w naukowej literaturze nazywane są alevine. Po resorpcji zapasów woreczka żółtkowego larwy opuszczają kamienno-żwirowe gniazdo i rozpoczynają aktywne życie. W tym okresie rozwoju nazywane są narybkiem (fry). Juwenalne osobniki, po całkowitej absorbcji woreczka żółtkowego, ale przed smoltyfikacją, nazywane są parr. W tym okresie rozwoju trocie mają ciemniejsze plamy na boku ciała. Kolor i ilość plam narybkowych jest cechą odróżniającą juwenalne trocie od łososi. Pre-smoltami określane są osobniki w stadium pośrednim pomiędzy parr a smolt. Juwenalne osobniki gotowe do rozpoczęcia migracji do morza lub w trakcie takiej wędrówki nazywane są smoltami. Od pre-smoltów różnią się bardziej wydłużonym ciałem oraz srebrzystym kolorem ciała. Stadium smolt kończy się wraz z dotarciem do morza. We wczesnym etapie życia w wodach słonych juwenalne trocie określane są mianem post-smolt. Dorosłe trocie po odbytym tarle wędrujące ku morzu nazywane są kelt. Ciało dorosłych troci jest wrzecionowate, głowa duża, a szczęka sięga poza tylną krawędź oka. W odróżnieniu od łososia ma szerszy trzon ogona, a u starszych osobników zakończenie płetwy ogonowej jest proste lub lekko wypukłe. W okresie życia w morzu ubarwienie jest srebrzyste, z licznymi czarnymi plamami. W okresie tarła ubarwienie zmienia się na brązowe i ciemnoszare. U samców mogą występować różowe plamy, a dolna szczęka przybiera kształt haka zagiętego do tyłu.

W trakcie życia w rzece pokarmem juwenalnych troci jest fauna bentosowa, głównie larwy jętek, widelnic, chruścików, owady unoszone nurtem rzeki. Większe osobniki troci zjadają także mniejsze ryby. W morzu głównym składnikiem diety troci wędrownej są pelagiczne ryby oraz skorupiaki planktonowe. Maksymalna długość całkowita troci może przekraczać 120 cm, a masa ciała 20 kg.

Dr Andrzej Kapusta

Zdjęcia powiązane z hasłem: Troć wędrowna

Brak zdjęć powiązanych z tym hasłem.