Materiały powiązane z hasłem: Troć jeziorowa

TROĆ JEZIOROWA

Troć Jeziorowa

Należąca do rodziny łososiowatych troć jeziorowa jest odmianą biologiczną troci. Użyty w nazwie przymiotnik „jeziorowa” wskazuje, że bohaterka tego tekstu żyje w jeziorach. Warto pamiętać, że występuje tylko w głębokich, słabo zeutrofizowanych jeziorach, z czystą i odpowiednio natlenioną wodą. W Polsce przyjmuje się, że naturalny areał występowania troci jeziorowej obejmował około dziesięciu jezior w dorzeczach: Brdy, Wdy i Drawy, chociaż dawniej prawdopodobnie występowała także w niektórych jeziorach Suwalszczyzny. Najważniejszym obszarem występowania troci jeziorowej jest kompleks jeziora Wdzydze. Troć jeziorową wsiedlono również do wielu podgórskich zbiorników zaporowych. Większość z tych introdukcji nie przyniosła zakładanych efektów i obecnie nieliczne populacje zasiedlają zbiorniki: Soliński i Klimkówkę. Troć jeziorowa występuje w niektórych jeziorach Wielkiej Brytanii, Szwecji, Finlandii, Rosji oraz w niektórych jeziorach alpejskich.

Troć jeziorowa głównie przebywa w strefie otwartej wody (pelagialu). Tarło odbywa w rzekach wpadających do jeziora, znacznie rzadziej z nich wypływających. Dojrzałość płciową samce uzyskują najczęściej w czwartym, a samice w piątym roku życia. Jesienią dojrzałe trocie migrują z jezior do rzek, w których na kamienistym i żwirowym dnie odbywają tarło. Samica ogonem robi w dnie wgłębienie, nad którym, po złożeniu i zapłodnieniu ikry, usypuje kopczyk. Larwy troci wylęgają się po mniej więcej czterech miesiącach. Przez pewien czas pozostają w gnieździe, gdzie odżywiają się zawartością woreczka żółtkowego. Dopiero w kwietniu lub maju wydostają się spod kamieni oraz żwiru i rozpoczynają rzeczny okres życia. Do jeziora spływają zwykle po przeżyciu dwóch lat w rzece. Część pozostaje w rzece, tutaj dojrzewa płciowo i przystępuje do tarła razem z osobnikami, które przypłynęły z jeziora.

Ubarwienie troci jeziorowej zbliżone jest do innych form biologicznych gatunku Salmo trutta. W okresie życia rzecznego ma ubarwienie podobne do pstrąga potokowego. Grzbiet ciała jest ciemny, a boki oliwkowe lub zielonkawe, u niektórych osobników z szarym zabarwieniem. Ciało pokryte jest czarnymi i czerwonymi plamkami, szczególnie intensywnie w przedniej części. Spływające z rzeki do jeziora smolty są srebrne. W jeziorze przyjmują ubarwienie ułatwiające życie w mniej zróżnicowanym środowisku pelagialu. Grzbiet jest ciemny lub szarobrązowy, a boki i brzuch srebrzyste. Na grzbiecie i bokach ciała występują czarne i brązowe plamy nieregularnego lub kulistego kształtu. Większe zagęszczenie plam występuje nad linią naboczną i w przedniej części ciała.

Młodociane trocie jeziorowe odżywiają się larwami bezkręgowców, przede wszystkim chruścików, jętek i widelnic. W miarę wzrostu zjadają większe ofiary, w tym mniejsze ryby (głowacze, cierniki). W jeziorowym okresie życia dorosłe trocie zjadają okonie, płocie, ukleje i inne ryby niewielkich rozmiarów. Troć jeziorowa należy do gatunków żyjących dość długo i osiągających znaczne rozmiary ciała. Rekordowe osobniki mogą osiągać długość 80–100 cm i masę ciała ponad 10 kg. Najcięższa troć jeziorowa złowiona w zbiorniku Solina miała masę ciała 14 kg.    

Dr Andrzej Kapusta

Zakład Hydrobiologii, Instytut Rybactwa Śródlądowego w Olsztynie

Brak artykułów powiązanych z tym hasłem.

Zdjęcia powiązane z hasłem: Troć jeziorowa

Brak zdjęć powiązanych z tym hasłem.