Materiały powiązane z hasłem: Sieja

SIEJA

Sieja

Bohaterką dzisiejszego tekstu jest sieja. Niestety, jest z nią wiele kłopotów. Pierwszy, a zarazem najważniejszy kłopot wynika z tego, że sieja to rzadki i ginący gatunek. Spośród około 7000 polskich jezior sieja żyje w mniej niż 100. Ale tylko w niektórych z nich woda jest na tyle czysta, że sieja może żyć bez pomocy w postaci zarybień. W pozostałych jakość wody jest na tyle zła, że ikra złożona na dnie obumiera zanim wylęgną się z niej larwy siei.

Drugi problem związany jest z przynależnością gatunkową. Przez wiele lat naukowcy byli przekonani, że nasze wody zasiedlają dwa gatunki z podrodziny głąbieli, tj. sielawa (Coregonus albula) i sieja (Coregonus lavaretus). Do tego w latach 60. ubiegłego wieku do naszych jezior wpuszczono pelugę (Coregonus peled). Czasami te gatunki były ze sobą krzyżowane, co prowadziło do powstania hybryd. Na szczęście okazało się, że geny pelugi nie przetrwały w populacjach siei i sielawy. Wykonane badania genetyczne wykazały, że nasze jeziora zasiedlały – a może jeszcze zasiedla – kilka gatunków lub form, które ogólnie nazywamy sieją. Dlatego naukowcy zajmujący się badaniami genetycznymi i taksonomią nazywają sieję gatunkiem mitycznym. Dopóki status taksonomiczny siei nie zostanie jednoznacznie określony, najwłaściwiej określać różne formy siei jako Coregonus sp. complex.

Sieja jest gatunkiem słodkowodnym. Większość populacji żyje w głębokich, czystych jeziorach z chłodną i natlenioną wodą. Nieliczne populacje siei należą do formy anadromicznej, która żyje w morzu, a na tarło wstępuje do rzek lub jezior przymorskich. Wszystkie populacje są zbliżone wyglądem, chociaż należy podkreślić, że sieja uważana jest za gatunek bardzo plastyczny, dostosowujący wiele szczegółów budowy ciała do lokalnych warunków środowiskowych. Ciało jest z boków lekko ściśnione, pokryte dużą, srebrzystą łuską, z ciemniejszym grzbietem. Płetwy są ciemne, czasem nawet czarne. Otwór gębowy siei jest mały, najczęściej umieszczony w dolnej części głowy. W okresie rozrodu, który przypada na listopad i grudzień, na ciele siei pojawia się szata godowa w postaci perlistych guzków, tzw. wysypki perłowej.

Larwy siei w naszych jeziorach wylęgają się pod koniec marca lub na początku kwietnia. Pierwszym pokarmem są drobne organizmy planktonowe. Starsze osobniki odżywiają się głównie bezkręgowcami żyjącymi na dnie jezior. Dorosłe sieje zjadają podobny pokarm, przede wszystkim larwy ochotek, większe osobniki zooplanktonu, kiełże oraz drobne ryby. Wśród wędkarzy znane jest odżywianie się siei drobnymi rybami, głównie stynką, co wykorzystywane jest do połowu siei pod lodem.

Wzrost siei jest bardzo zróżnicowany. Populacje rosnące bardzo wolno w czwartym roku życia osiągają średnią długość około 30 cm i masę ciała 500 g. W tym samym czasie osobniki populacji rosnących bardzo szybko mają długość 40–45 cm i masę ciała 950 g. Maksymalna długość złowionej siei wynosiła 73 cm, a masa ciała 10 kg.

Andrzej Kapusta

Zdjęcia powiązane z hasłem: Sieja

Brak zdjęć powiązanych z tym hasłem.