Materiały powiązane z hasłem: Miętus

MIĘTUS

Miętus

Naukowa nazwa bohatera tego tekstu to Lota lota (L.). Do niedawna uważano miętusa za jedynego przedstawiciela rodziny dorszowatych żyjącego w wodach śródlądowych. Współcześnie uważa się, że miętus należy do rodziny miętusowatych (Lotidae), która jest blisko spokrewniona z rodziną dorszowatych (Gadidae). Miętus ma wydłużone ciało, w części ogonowej bocznie spłaszczone, a w części głowowej walcowate. Jedną z charakterystycznych cech miętusa jest krótki wąs na podbródku małej głowy. Ubarwienie ciała zazwyczaj jest ciemnobrunatne lub zielonkawobrunatne z charakterystycznym marmurkowym deseniem i jasnoszarym brzuchem. Ciało pokrywa bardzo drobna łuska. Miętus ma dwie płetwy grzbietowe. Pierwsza jest mała i krótka, a druga – długa, sięga prawie płetwy ogonowej.

Zasięg geograficzny miętusa obejmuje tereny Europy, Azji i Ameryki Północnej. W Polsce miętus występuje niezbyt licznie we wszystkich typach wód. Liczniej występuje w zalewach: Wiślanym i Szczecińskim. Preferuje wody chłodne, czyste, o dnie kamienistym i piaszczystym oraz zacienionych brzegach obfitujących w kryjówki. Regulacje rzek oraz zanieczyszczenia sprawiły, że miętus jest znacznie rzadszy niż kilkadziesiąt lat temu. W ostatnich latach był licznie wpuszczany do wybranych rzek. W niektórych z nich występuje dość licznie, co przez zarządzających wodami uważane jest za zły stan. A przecież lokalni ichtiolodzy powinni wiedzieć, że zarybienia miętusem, podobnie jak wieloma innymi gatunkami, należy planować do momentu utworzenia naturalnej populacji.

Miętus jest gatunkiem zimnolubnym. Największą aktywność wykazuje przy temperaturze wody od 0 do 4°C, a powyżej 15°C prawie zupełnie ogranicza swoją aktywność. Rozród miętusa przypada na najzimniejsze pory roku. Tarło odbywa zimą, od grudnia do marca. Niekiedy miętusy odbywają bardzo długie wędrówki tarłowe. Z jezior wędrują na rozród do rzek. Dojrzałość płciową osiągają od drugiego do czwartego roku życia. Samice składają ikrę na dnie piaszczystym, mulistym lub na roślinności wodnej. Ikra z kroplą tłuszczu rozwija się, unosząc się nad dnem. Larwy miętusa są bardzo małe, najczęściej mają długość kilku milimetrów. W okresie rozrodu i rozwoju larw miętus jest wrażliwy na zanieczyszczenia, a jaja i bardzo małe larwy podatne na drapieżnictwo. Miętus uważany jest za drapieżnika, jednak ryby w jego diecie tylko okresowo stanowią znaczną część pokarmu. Larwy i narybek miętusa odżywiają się zooplanktonem, starsze osobniki zjadają większą faunę bezkręgową, przede wszystkim larwy ochotek, chruścików i jętek. Dorosłe miętusy czasem zjadają drobne ryby karpiowate, okonie i jazgarze. W okresie jesiennym w jeziorach chętnie zjadają ikrę sielawy i siei, a w rzekach pstrąga potokowego.

Miętus rośnie powoli, ale jest gatunkiem, który może żyć do 20 lat. Największy złowiony miętus miał długość 152 cm, a maksymalna odnotowana masa ciała wynosiła 34 kg. Zazwyczaj spotyka się znacznie mniejsze osobniki, rzadko przekraczające długość 40–50 cm.

Dr Andrzej Kapusta

Brak artykułów powiązanych z tym hasłem.

Zdjęcia powiązane z hasłem: Miętus

Brak zdjęć powiązanych z tym hasłem.