Materiały powiązane z hasłem: Lin

LIN

Lin

Lin należy do rodziny karpiowatych, w której jest jedynym przedstawicielem rodzaju Tinca. Przodkowie lina pojawili się w Europie około 5 mln lat temu. Pochodzenie łacińskiej nazwy lina Tinca tinca wskazuje, że gatunek jest podobny do ryb drapieżnych. Podobieństwa należy jednak poszukiwać nie w zwyczajach żywieniowych, tylko w siedliskach, które zasiedla. Lin żyje w jeziorach, stawach, starorzeczach i wolno płynących rzekach. W Polsce spotyka się go na obszarze całego kraju, od rzek karpackich, aż po wody przybrzeżne Bałtyku. Wszędzie wybiera miejsca płytkie, z dnem mulistym i szybko nagrzewającą się wodą.

Ubarwienie i kształt ciała predysponują lina do występowania wśród roślinności wodnej. W niej znajduje kryjówkę przed drapieżnikami. Tułów i mała głowa lina są bocznie spłaszczone, grzbiet jest ciemnozielony, a boki nieco jaśniejsze, zielonobrązowe ze złocistym połyskiem. Rzadziej spotykana w naszych wodach jest złocista odmiana lina. U obu form barwnych w kącikach ust znajdują się krótkie wąsy. Na całym ciele występuje drobna, cykloidalna łuska, obficie pokryta śluzem. Płetwy lina są ciemne, brunatnoczarne z zielonym zabarwieniem. U lina występuje dymorfizm płciowy, czyli wyraźne cechy pozwalające na odróżnienie samców od samic. U samców płetwy brzuszne są dłuższe niż u samic, sięgając poza otwór odbytowy. Po osiągnięciu dojrzałości płciowej u samców bardzo wyraźnie grubieje drugi promień tej płetwy. Również płetwy piersiowe są dłuższe u samców.

Lin dojrzewa płciowo w trzecim lub czwartym roku życia. Tarło rozpoczyna się w połowie czerwca i może być rozciągnięte aż do sierpnia. Ikra składana jest w kilku porcjach na roślinności wodnej. Optymalna temperatura do tarła, rozwoju ikry i wzrostu larw wynosi od 19 do 24°C. Po 5–6 dniach od złożenia ikry wylęgają się larwy długości 4–5 mm. Pierwszym pokarmem larw i narybku lina są pierwotniaki, wrotki, glony i drobne, wolno poruszające się skorupiaki planktonowe. Większe osobniki odżywiają się larwami owadów, a dorosłe liny zjadają również drobne ślimaki, małże, skąposzczety i niewielką ilość roślin. Preferowanym pokarmem dorosłych linów są larwy ochotek oraz ślimaki. Dorosłe liny żerują w mulistym dnie, dlatego w ich przewodzie pokarmowym znajduje się dużo mułu, piasku i szczątków roślin. W trakcie poszukiwania pokarmu liny przemieszczają się na relatywnie długie odległości w jeziorach. Pokarmu poszukują przede wszystkim od zmierzchu do świtu. W ciągu dnia odpoczywają w stadach, wybierając miejsca o ciepłej wodzie, najczęściej wśród roślinności wodnej. Przeważnie wybierają litoral porośnięty pałką wodną. Ochrona przybrzeżnych siedlisk o urozmaiconej roślinności wodnej ma bardzo duże znaczenie dla tego gatunku.

Lin jest odporny na niekorzystne warunki środowiska, ale bardzo źle znosi uszkodzenia skóry, szczególnie
w okresie poprzedzającym zimę. Najczęściej dorasta do 1–2 kg i długości 30–45 cm, rekordowy osobnik miał długość 70 cm i masę ciała 7,5 kg.

Dr Andrzej Kapusta

Zakład Ichtiologii, IRS Olsztyn