Materiały powiązane z hasłem: Belona

BELONA

Belona

Pochodzenie naukowej nazwy belony Belone belone związane jest z jej charakterystycznym, igłowatym kształtem. W języku greckim belone oznacza igłę. Dodatkowo naukowa nazwa upamiętnia francuskiego profesora P. Belon, który w 1551 roku opublikował książkę o naturze i różnorodności ryb. Ciało belony jest wydłużone, a szczęka i żuchwa wyciągnięte w ostry dziób. U ryb młodocianych żuchwa jest dłuższa od szczęki górnej, ale im ryby są starsze, tym różnica ta jest mniejsza. Duże i ostre zęby wskazują na drapieżny tryb życia. Ciało jest wydłużone i bardzo wąskie, a oczy duże. Płetwy odbytowa i grzbietowa położone są tuż przed płetwą ogonową. Grzbiet ciała zabarwiony jest na kolor szarozielony lub szaroniebieski, boki są srebrzyste, a brzuch biały z żółtym połyskiem. Ciało pokryte jest drobnymi, łatwo odpadającymi łuskami. Charakterystyczną cechą belony jest zielonkawe zabarwienie kości.

Belona jest gatunkiem morskim, zasiedlającym wody wschodniego Atlantyku oraz licznych mórz w tym rejonie, od Azowskiego przez Śródziemne, aż po Bałtyckie. Prowadzi ławicowy tryb życia, odbywając długie wędrówki związane z poszczególnymi fazami cyklu życiowego. Stada belon przebywają przy powierzchni, w toni wodnej. Wiosną przypływają na tarliska położone w pobliżu brzegu, a czasem wpływają do ujść rzek. W południowym Bałtyku tradycyjnym tarliskiem belony są wody Zatoki Puckiej. W połowie maja stada belon przypływają do płytkich i ciepłych wód zatoki na tarło. Ikra składana jest w porcjach w okresie od maja do lipca. Przezroczyste jaja mają kilkadziesiąt długich, lepkich wyrostków, którymi przyczepiają się do roślin i innych podwodnych przedmiotów. Młode belony odżywiają się zooplanktonem. W składzie diety dorosłych osobników znajdują się drobne ryby, przede wszystkim śledziowate i ciernikowate oraz żyjące w otwartym morzu bezkręgowce. Okresowo znaczną część pokarmu belony mogą stanowić owady opadające na powierzchnię morza. Belony same stanowią pożywienie tuńczyków, fok i delfinów. Uciekając przed drapieżnikami, wyskakują nad powierzchnię wody.

Przeciętna długość belony wynosi 60–90 cm, a rekordowe osobniki nieznacznie przekraczają 1 m. Samice osiągają większą długość ciała niż samce. Belony żyją zwykle kilka lat, najstarsze osobniki osiągają wiek 7–8 lat. 

dr Andrzej Kapusta

Brak artykułów powiązanych z tym hasłem.

Zdjęcia powiązane z hasłem: Belona

Brak zdjęć powiązanych z tym hasłem.