Łowiska » Jezioro

Jezioro Barlineckie

Jezioro Barlineckie

Mieszkańcy położonej w województwie zachodniopomorskim gminy Barlinek muszą zapewne czuć się jak w wędkarskim raju. Na jej terenie znajdują się 32 jeziora o powierzchni powyżej hektara, a wśród nich Jezioro Barlineckie (także Barlińskie, tak bowiem jezioro zostało zapisane w urzędowej ewidencji), jeden z najpiękniejszych akwenów Pojezierza Myśliborskiego.

Na jego północnym i północno-zachodnim brzegu znajdują się zabudowania miasta Barlinka. Przy północno-wschodnim brzegu jeziora funkcjonuje już od wielu lat ośrodek sportu i rekreacji, który ma dużą plażę i kąpielisko, bardzo chętnie odwiedzane przez turystów. Malowniczy teren przy południowym brzegu pokryty jest borami i lasami Puszczy Gorzowskiej. Brzeg zachodni jeziora charakteryzuje się krajobrazem falistym, a na całej swojej długości jest porośnięty rzadszym pasem drzew osłaniających jezioro. Przy końcu jeziora widać pozostałości starej karczmy, tzw. kamienne stoły. Samo miasto, z którego zabudowaniami styka się spory odcinek brzegu jeziora, położone jest wśród wzgórz i pagórków z głęboko powcinanymi jarami i wąwozami. Tutaj bierze początek rzeka Płoń, która wraz ze swoimi licznymi źródłami tworzy bardzo interesującą krajobrazowo pagórkowatą dolinę. W pobliżu leżą wioski: Żydowo, Niepołcko i Laskówko.

 

 

Jezioro stanowi zbiornik przepływowy, który zasilany jest trzema ciekami: jeden płynie od północy, od strony wsi Krzynki przez jezioro Uklejno, drugi od wschodu jest ciekiem niosącym wody ze stawów rybnych, trzeci od południa, o nazwie Lodowaty, ma charakter źródłowy. Odpływem jeziora jest rzeka Młynówka, która na północy łączy się z rzeką Płonią.
Największa głębokość znajduje się w przewężeniu przy wejściu do południowego cypla. Dno jeziora jest bardzo zróżnicowane, charakterystycznym jego elementem są podwodne rowy, które występują w kilku miejscach na dnie i ciągną się nawet kilkaset metrów. Jest tutaj także wiele podwodnych górek, z których kilka swoje wierzchołki ma dosłownie kilkadziesiąt centymetrów pod powierzchnią. Zaskakujące są też duże skoki głębokości – na przykład największe zagłębienie w jeziorze, sięgające 18 m, przechodzi wprost w rozległe płycizny. Duże różnice są także w miąższości dna. Występują tu liczne miejsca z dnem mulistym, nawet bagnistym, w innych miejscach natomiast można spotkać dno twarde.
Są także miejsca pokryte dywanami roślinności zanurzonej o bogatej różnorodności gatunków.  

Jezioro ma bardzo zróżnicowaną linię brzegową, w wielu miejscach strefa litoralna porośnięta jest łanami trzcin i grążelami. Wędkować można z brzegu, choć w wielu miejscach roślinność utrudnia dostęp. Możliwość skorzystania z łodzi daje o wiele większe szanse na sukces. Jezioro ma bardzo czystą wodę, widoczność nawet do 5 m. W wielu miejscach wybijają na dnie naturalne źródła, które stale natleniają wodę, stwarzając rybom doskonałe warunki bytowania, jednak zimą powodują występowanie niebezpiecznych oparzelisk. Pod względem rybackim jezioro można określić jako typ sielawowy.

 

 

Jezioro Barlineckie tworzy dogodne siedliska dla wielu gatunków ryb, a urozmaicona rzeźba jego dna oraz wypłycenia tworzą idealne tarliska. Rybostan jeziora jest obfity, dominuje w nim leszcz, węgorz, szczupak, karp, okoń i płoć. Kilka lat temu jezioro zarybiono sumem, w tej chwili ryby mogą mieć około 10 kg (pierwsze z nich zostały już złowione przez barlineckich wędkarzy). Jednak  rybą, która jest prawdziwym magnesem dla okolicznych i przyjezdnych wędkarzy, jest szczupak. Zdarzają się okazy kilkukilogramowe, choć o porządną rybę coraz trudniej.   
Z białej ryby warto zwrócić uwagę na piękne liny, które dość często trafiają na wędki. Trzeba ich szukać przy brzegach, przede wszystkim w zatoczkach. Jezioro słynie z wyrośniętych leszczy,  dość często miejscowi wędkarze łowią ryby ważące od 2,5 do ponad 3 kg. Barlineckie jest także dobrym wyborem dla wędkarzy, którzy szukają okazowych płoci, okoni oraz karpi.
Z doświadczeń miejscowych wędkarzy wynika, że węgorze najlepiej biorą w maju, ale warunkiem jest ciepły kwiecień. Woda musi się nagrzać. Jak wiosna zaczyna się chłodami, to okres najlepszych brań zaczyna się dopiero w czerwcu. Szczupak natomiast na Barlineckim najlepiej bierze pod koniec maja, w czerwcu natomiast biorą największe. Zarówno węgorze, jak i szczupaki znakomicie biorą we wrześniu.

 

Atrakcją Barlineckiego są piękne liny, których łowiska znajdziemy blisko brzegu, głównie w zatoczkach

 

Gospodarzem Jeziora Barlineckiego jest Okręg PZW w Gorzowie Wlkp., dostępne jest dla wędkarzy na zasadach ogólnych.
Jezioro ma powierzchnię ok. 270 ha, a maksymalna głębokość to 18 m. Szerokość maksymalna akwenu to 2500 m, a długość maksymalna 3770 m. Długość linii brzegowej misy jeziora wynosi 10 450 m. Są tu cztery wyspy: Łabędzia (największa), Sowia, Nadziei oraz Zielona (pływająca), których łączna powierzchnia wynosi 3,7 ha. Wyspy mają status użytków ekologicznych i są chronione.


Tekst i zdjęcia Józef Wróblewski

 

Dodane przez: Redakcja WW

Powrót do wszystkich

Komentarze

Jeszcze nikt nie dodał komentarzy do tego wpisu.

Dodaj nowy komentarz

Chcesz dodać komentarz? Zaloguj się